مؤلف
شايد بتوان بحرين را سومين مركز و پايگاه تشيع بعد از ايران و عراق دانست .
اين منطقه از ديرباز خاستگاه دانشمندان بوده است . حديث پژوهى در بحرين از اوايل قرن يازدهم رشد كرد و در پايان قرن دوازدهم به اوج شكوفايى خود رسيد .
از جملهء فضلاى بحرين در اين قرن محمّد بن عبداللَّه بحرانى است . نسبت او چنانچه خودش در منظومة فى الرجال آورده است چنين است :
محمّد بن عبداللَّه بن على بن حسن بن يوسف بن محسن بن على بن عبدالمهدى بن صالح بن بست بن جعفر بن ابراهيم بحرينى . « 1 »
از شرح حال و زندگى او اطلاعى نداريم و از آثار اندك به جاى مانده از وى در لابلاى دست نوشتههاى خطى معلوم مىشود در علم رجال حديث و شرح حديث دستى داشته است . از تأليفات او تاكنون چيزى به چاپ نرسيده است . اميدواريم در آيندهء نزديك ديگر آثار شرح الحديثى وى تقديم علاقهمندان گردد .
محمّد بن عبداللَّه بحرانى به گواهى رسالهاى كه در شرح يك روايت دارد و تاريخ اتمام آن ماه رمضان 1173 ق است ، « 2 » تا اين تاريخ زنده بوده است .
هامش
( 1 ) . طبقات أعلام الشيعة ، الكواكب المنتثره فى القرن الثانى بعد العشره ، ص 944 .
( 2 ) . فهرست نسخههاى خطى دانشكدهء الهيات و معارف اسلامى مشهد ، ج 1 ، ص 464 .