كه ايشان را در اصطلاح اهل علم و خبر سفراء و وكلاء ناحيهء مقدّسه سرّمن رآى مىگويند - به خدمت آن حضرت آمد و شد مىكردند و شيعيان پيغام و سؤالى كه داشتند به ايشان عرض مىكردند و ايشان به عزّ عرض اقدس آن حضرت رسانيده جواب مىآوردند ، گاه بالمشافهة و گاهى به نوشته به همان خطّ شريفى كه در زمان حضرت امام همام ابومحمّد حسن عسكرى عليه السلام جواب عرايض شيعيان به آن خط نوشته مىشد ، و ايشان كحل الجواهر آن خط را بديده بصيرت مىشناختند و پشت بر پشت آن نوشتجات را هيكل « 1 » وجود خود نموده مضبوط مىداشتند ، و علماء از آن نوشتجات به توقيعات شريفه آن حضرت تعبير مىكنند . و حال ، بر اين منوال بود تا آن كه حكمت شامله جناب كبريايى - عظم برهانه - اقتضاء احتجاب بالكليّه آن حضرت نمود و اخبار صدق بنيان او كه ترجمهء وحى ملك منّان بود انقطاع پذيرفت ، و از آن هنگام تا وقت ظهور وافر السرور و افراشته شدن رايات خلافت آيات آن حضرت را زمان غيبت كبرى مىنامند .
و مدّت غيب صغرى هفتاد و سه يا هفتاد و چهار سال بود .
و ولادت با سعادت آن حضرت عليه السلام در منتصف شهر شعبان المعظّم دويست و پنجاه و پنج يا پنجاه و شش واقع شده و بنابر قول ثانى لفظ « نور » تاريخ آن قرّة العين رسول محبور است و عمده و سركردهء وكلاء اجلاء ناحيهء مقدسه چهار نفر بودند :
اوّل : جناب شيخ موثّق معتمد امين ابو عمرو ، عثمان بن سعيد عمرى كه حضرت امام همام حسن بن على عسكرى عليهما السلام تصريح بر وثوق و اعتماد بر قول او و تنصيص بر خلافت او بر شيعيان از جانب حضرت صاحب الزمان عليه السلام فرموده بود . « 2 »
دويم : ولد سعيد ارجمند او شيخ ابوجعفر محمد بن عثمان كه شيخ ابو عمرو قدس سره او را وصىّ خود گردانيده تصريح بر وكالت او از جانب آن حضرت نموده بود . « 3 »
هامش
( 1 ) . بازوبند و تعويذ .
( 2 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 330 ؛ بحار الأنوار ، ج 51 ، ص 362 و 344 و 393 ؛ منتخب الأثر ، ص 394 .
( 3 ) . بحار الأنوار ، ج 51 ، ص 352 و 347 ؛ و ج 53 ، ص 181 ؛ منتخب الأثر ، ص 395 .