اشقيا ؛ و در اواخر مىگويند به ظن كه : بلكه او از اشقيا است ، بعد از آن درمىيابد او را سعادت . و گاهى برده مىشود شقى در راه سُعدا ، تا آن كه مىگويند مردمان كه : چه مانند است به سعدا ، بلكه او از سُعَدا است . بعد از آن درمىيابد او را شقا . به درستى كه هر كه نوشته او را اللَّه تعالى سعادتمند ، اگر چه نمانده باشد از زندگى دنيايى او مگر مقدار دوشيدن بالا رفتهء شير ماده شترى ، ختم مىكند اللَّه تعالى براى او به سعادت . و بر اين قياس است شقى .
صافى در شرح كافى (فارسى) — صفحة 541
مساهمون: محمد حسين الدرايتي
ص٥٤١