به سبب آنچه داد ، حجّتِ اللَّه تعالى را بر آن جماعت تا اگر پيروى احكام الهى نكنند ، مستحقّ جهنّم شوند .
و به درستى كه اللَّه تعالى فرستاد عيسى را در وقتى كه فاش شده بود در آن وقت ، كوفتهاى « 1 » سخت و محتاج شده بودند مردمان به دوا فرمودن و ياد گرفتن آن ، پس داد عيسى ايشان را از نزد اللَّه تعالى چيزى كه نبود نزد ايشان مثل آن و آن ، زنده كردن مردگان است براى ايشان و بينا كردن كور مادرزاد است و خوب كردن صاحبِ بَرَص به رخصت اللَّه تعالى است و ثابت ساخت عيسى به سبب آنچه آورد ، حجّتِ اللَّه تعالى را بر آن جماعت تا اگر پيروى احكام الهى نكنند ، مستحقّ جهنّم شوند .
اصل : « وَإِنَّ اللَّهَ تَعَالى بَعَثَ مُحَمَّداً صلى الله عليه و آله فِي وَقْتٍ كَانَ الْغَالِبُ عَلى أَهْلِ عَصْرِهِ الْخُطَبَ وَالْكَلَامَ - وَأَظنهُ قَالَ : الشِّعْرَ - فَأَتَاهُمْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مِنْ مَوَاعِظِهِ وَأَحْكَامِهِ مَا أَبْطَلَ بِهِ قَوْلَهُمْ ، وَأَثْبَتَ بِهِ الْحُجَّةَ عَلَيْهِمْ » .
قَالَ : فَقَالَ ابْنُ السِّكِّيتِ : تَاللَّهِ ، مَا رَأَيْتُ مِثْلَكَ قَطُّ ، فَمَا الْحُجَّةُ عَلَى الْخَلْقِ الْيَوْمَ ؟
قَالَ : فَقَالَ عليه السلام : « الْعَقْلُ ؛ تَعْرِفُ بِهِ الصَّادِقَ عَلَى اللَّهِ فَتُصَدِّقُهُ ، وَالْكَاذِبَ عَلَى اللَّهِ فَتُكَذِّبُهُ » .
قَالَ : فَقَالَ ابْنُ السِّكِّيتِ : هذَا وَاللَّهِ هُوَ الْجَوَابُ .
شرح : وَ أظُنُّه قَالَ الشِّعْر كلام سيّارى است و ضمير بارز در أَظُنُّه و مستتر در قَالَ راجع به امام است . و اين ، اشارت است به اين كه در نقل ابى يعقوب خللى مىنمايد و الشِّعْر به جاى الْكَلَام بهتر است ؛ زيرا كه خطبه و شِعر ( به كسر شين و سكون عين ) مقابل يكديگرند ، به اعتبار اين كه اوّل ، غير منظوم است و دوم ، منظوم است و هر كدام ، قسمى از كلام است . و در اين ، اشارت است به اين كه در سؤال ابن السِكّيت ، ناخوشى هست ؛ امّا مضايقه « 2 » در آن نيست ؛ زيرا كه ابن السِكّيت معصوم نبوده و به جاى
هامش
( 1 ) . كوفت : آسيب و آزار و صدمه .
( 2 ) . كوتاهى .