گفت : آرى ، با آنكه پنجاه تومان در آن زمان پول زيادى بود و با آن مىتوانستند كار عمدهاى انجام دهند ، ولى آن مرد بزرگوار در راه رضاى محبوب حاضر به پرداخت آن پول بود .
آرى ، عاشق اللّه جان و مال را فقط براى حضرت او مىخواهد ، مال و جان اگر در راه او نباشد ، مال و جان نيست و بال و بار شيطانى است .
عاشق جز به معشوق و محب جز به محبوب فكر نمىكند ، جان و مال عنايت خداست و بايد خرج خدا شود .
در صورتى كه مال در راه دوست مصرف شود ، براى انسان سودمند است ورنه در برزخ و قيامت جز بار سنگين و عذاب مهلك چيز ديگرى براى انسان نيست .
اهل حال و اهل خدا جز خدا نمىشناسند و سراپايى جز دلبر نمىدانند ، آنان هرچه مىخواهند براى او مىخواهند و هرچه انجام مىدهند براى او انجام مىدهند .
عمر و وقت و زمان را فقط براى او مىخواهند ، فدا كردن مال و جان در راه او براى آنان سهل است . عشق براى آنان چيزى جز خدا باقى نگذاشته ، آنچه مربوط به محبوب آنان نيست از آن روى گردانند و هرچه در ارتباط با محبوب آنان است ، به جان و دل به طرف آن مىدوند .
به قول يكى از شعراى معاصر :
به جان دوست كه گر عالم و هر آنچه در اوست * دهند من ندهم نقد دولت غم دوست
نهاده پا به ره پيشگاه عشق كسى * كه پشت پا زده بر روزگار و آنچه در اوست
تفاوتى نكند خواه درد ، خواه دوا * ز دوست هرچه رسد در مذاق جان نيكوست