جزاى عمومى آن كه درود و رحمت و هدايت خداست براى آنها شرح دهد .
ابتدا به پيامبرش دستور مىدهد كه صابران را بشارت دهد ، اما به چه چيز بشارت دهد ؟ اين معنا در آيه ذكر نشده و سربسته گذارده شده است ، براى اين كه عظمت آن را بيشتر مجسم سازد ؛ زيرا هرچه هست بالاخره از طرف خداست و حتماً خوب و عالى است و خداوند هم آن را تضمين نموده ، سپس صابران را معرفى مىكند كه آنها اشخاصى هستند كه هنگام مصيبت مىگويند :
[ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ]
« 1 » .
ما مملوك خداييم و يقيناً به سوى او بازمىگرديم .
بديهى است كه منظور تنها گفتن اين جمله نيست ، هم چنان كه منظور تنها عبور دادن معنى آن از خاطر نمىباشد ، بلكه مقصود متلبّس شدن به حقيقت معنى آن است ، يعنى انسان خود را مملوك واقعى حق بداند و معتقد باشد كه بازگشت او به سوى خداست ، البته كسى كه واقعاً به اين دو حقيقت ايمان دارد عالىترين درجات صبر را در برابر حوادث به دست خواهد آورد و جزع و بىتابى و غفلت به كلّى از كانون دل او ريشهكن مىشود .
[ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ ]
« 2 » .
آنانند كه درودها و رحمتى از سوى پروردگارشان بر آنان است و آنانند كه هدايت يافتهاند .
[ وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِينَ الْبَأْسِ أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 156 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) : 157 .