ما عَرَفْناكَ حَقَّ مَعْرِفَتِكَ « 1 » .
آنگونه كه بايسته است تو را نشناختيم .
سالك اگر مدعى باشد من خدمتى بسزا انجام دادهام خود را مستحق جزا و پاداش داند ، با اين كه اين نظر مردود است و گفته شده كه عارف سالك هرگز چنين مطلبى را اظهار نمىكند و ابراز نمىدارد .
اگر رضايت سالك نسبت به انجام فرايض روى اين نظر باشد كه بگويد : خداى را سپاس گزارم كه توفيق به من عنايت كرد كه بتوانم نسبت به اداى وظايف قيام كنم ، با توجه به اين كه عمل من شايستهء مقام كبريايى و مقبول درگاه الهى نيست ، اين اظهار رضايت ظاهراً به سالك ضررى نمىرساند . ضرر وقتى است كه سالك به عمل خود نظر داشته باشد و آن را در خور مقام كبريايى الهى بداند .
هامش
( 1 ) - عوالى اللآلى : 4 / 132 ، حديث 227 ؛ بحار الأنوار : 68 / 23 ، باب 61 .