و بيابانك و كرمان و سيرجان و خلاصه مناطقى كه پاى عالم به آنجا نرسيده بود مىرفت و گاهى مخارج سفر و حتى جلسه وعظ و تبليغ را از خود مرحمت مىفرمود ، علت سفرش با مركب حيوانى به اين خاطر بود كه در روزگار وى در آن مناطق ماشين نبود ، يا به قدرى كم بود كه رفع حاجت نمىكرد .
علاقه داشتم آن بزرگ انسان با فضيلت را زيارت كنم ، ولى توفيق رفيق راه نمىشد ، تا سفرى به مشهد مقدّس مشرف شدم ، يك شب پس از زيارت در شبستان نهاوندى در مسجد گوهرشاد جمعيّتى را ديدم كه با جان و دل به سخنان مردى كه نور خدا از چهرهاش آشكار بود توجه دارند ، از خادم شبستان پرسيدم :
گوينده و واعظ كيست ؟ پاسخ داد : حاج شيخ غلامرضا يزدى معروف به فقيه خراسانى .
در آن مجلس پرفيض شركت كردم ، با لهجهء شيرين يزدى در حالى كه گاهى اشك از ديدگان مباركش بر چهرهء نورانيش جارى مىشد مشغول موعظه بود در حال موعظه اين حكايت را نقل كرد :
با مردى در يزد آشنا بودم كه از هر جهت مورد اعتمادم بود ، يك شب مرا به منزلش جهت صرف شام دعوت كرد ، به من گفت : علّت اين دعوت اين است كه در امر كسب طرفى در كرمان دارم براى رسيدگى به حساب به يزد آمده و در خانهء من مهمان است و شديداً علاقه دارد شما را زيارت كند ، به او گفتم : پس از نماز و منبر خواهم آمد ، چون برنامه مسجد تمام شد ، سوار الاغ شدم و به طرف خانهء آن مرد حركت كردم ، باران مىآمد كوچهها پر از گل و لاى بود ، وارد كوچه معهود شدم ، پاى الاغ به سوراخى كه آب باران در آن مىرفت فرو رفت و من به زمين افتادم و عمامه و عبايم گل شد ، صاحبخانه آمد مرا كمك كرد و به خانه برد .
فرستادم از خانهام عمامه و عبا آوردند و مهمانى را طى كردم و نزديك نيمه شب به
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 367
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٦٧