[ وامّا مَنْ عَصَمَهُ اللّهُ بِنُورِ التَّأْييدِ وَحُسْنِ التَّوْفيقِ وَطَهَّرَ قَلْبَهُ مِنَ الدَّنَسِ فَلا يُفارِقُ الْمَعْرِفَةَ وَالتُّقى فَيَسْتَمَعُ الْكَلامَ مِنَ الْاصْلِ وَيَتْرُكُ قائِلَهُ كَيْفَ ما كانَ قال الحُكَماءُ : خُذِ الْحِكْمَةَ مِنْ افْواهِ الْمَجانينَ ]
متّعظ مستعد
امام صادق عليه السلام در اين جملات به متّعظ مستعد اشاره مىكنند :
امّا كسى كه به نور تأييد و حسن توفيق از جانب حضرت دوست از افتادن در ورطهء هلاكت محافظت شده و قلب خود را از هرگونه آلودگى جهت تأثيرگيرى از مواعظ پاك كرده ، از فضاى با معناى معرفت و تقوا مفارقت نكرده و نمىكند ، توجه دارد كه اصل سخن را بشنود نه سخن را با توجه به گوينده كه چنين انسان موفّقى كار به حقيقت سخن دارد نه به كسى كه سخن را مىگويد ، او سخن و معناى آن را مىگيرد و سخنگو را هرچه باشد و هركه باشد رها مىكند . حكما فرمودهاند :
حكمت را از دهان ديوانهها هم شده بگيريد .
آرى ، كسى كه دنبال هدايت است و عاشق حكمت و به حقيقت مىخواهد راه رشد و كمال را بپيمايد به اصل سخن كار دارد نه به سخنگو ، او انسانى پند گيرنده است گرچه پند بر ديوار نوشته شده باشد و يا پند دهنده ديوانه و يا دشمن حق باشد كه جهان و هرچه در آن هست براى قلب بيدار موعظه و پند است .