دلايل علمى خود در حدود اختيارات فقيه داراى ديدگاههاى متعددى مىباشند .
در غيبت انبيا و ائمه عليهم السلام ولايت بر جامعه ، به عهدهء فقيهى عادل و مدير و مدبّر و بصير به اوضاع زمان است كه از طرف خدا و پيامبر و ائمه عليهم السلام شرايطش معرّفى شده و براساس آن شرايط ، بر اين مسند قرار مىگيرد .
بر اساس نظر فقهايى كه قايل به بسط اختيارات فقيه مىباشند در زمان ولىفقيه همراه با شرايط لازم تشكيل حكومت داده مىشود ، حكومتى عادل و الهى و با انصاف و خدمتگزار كه اگر در اين جهت انحرافى رخ دهد و حكومتى بدون شرايط تشكيل شود از طرف ولى فقيه با آن انحرافات مقابله مىگردد .
ولايت فقيه بر مردم در هر عصرى از اعصار غيبت مطابق با حدود اختيارات استفاده شده از ادلهء شرعيه شعاعى از ولايت امام معصوم و ولايت امام معصوم شعاعى از ولايت پيامبر و ولايت پيامبر شعاعى از ولايت حضرت اللّه بر جامعهء است .
قانون در كتاب الهى به خاطر علم و حكمت و عدل قانونگذار كه احاطه بر غيب و شهود عالم و بر باطن و ظاهر هستى و نيز احاطه به تمام نيازهاى درونى و برونى بشر دارد ، صددرصد به نفع انسان و حكومت تعيين شده از طرف آن قانونگذار كه حضرت اللّه است يك حكومت عدل است و انسان در سايهء قانون الهى بدون ترديد به خير دنيا و آخرت و سعادت دارين و حيات طيبه و لقا و وصال و قرب حضرت حق مىرسد .
در اين زمينه به آياتى از قرآن مجيد توجه نماييد .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 135
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٣٥