بيدار نگردد مگر از صور سرافيل * مستغرق غفلت كه به خواب است در اينجا
هشدار كه سنجد عمل خويشتن اى فيض * سر سوى حق و پا به ركاب است در اينجا
زرارة بن اعين از حضرت امام باقر عليه السلام چنين روايت كرده است :
از آن حضرت پرسيدم : حق خداوند متعال بر بندگانش چيست ؟
فرمود : آنچه را كه مىدانند بگويند و بر زبان آرند و راجع به چيزى كه نمىدانند توقف و درنگ نموده و سخنى دربارهء آن به ميان نياورند « 1 » .
از ابى عبيدهء حذّا از امام باقر عليه السلام است :
مَنْ افْتى بِغَيْرِ عَلْمٍ وَلا هُدىً لَعَنَتْهُ مَلائِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلائِكَةُ الْعَذابِ وَلَحِقَهُ وِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِفُتْياهُ « 2 » .
كسى كه بدون آگاهى و علم كافى و در عين فقدان هدايت به حق به صدور فتوا براى مردم دست يازد ، فرشتگان رحمت و فرشتگان عذاب او را لعنت كرده و بار سنگين گناه كسانى كه به فتواى او عمل كردند به دو مىپيوندد .
مفضّل مىگويد :
حضرت صادق عليه السلام به من فرمود : تو را از دو خصلت و دو شيوه نهى مىكنم ، دو شيوهاى كه مردم به علّت دچار شدن به آن دو گرفتار هلاك و نابودى گشتند :
1 - / با شيوهاى باطل و نادرست ديندارى كنى .
هامش
( 1 ) - الكافى : 1 / 43 ، باب النهى عن القول به غير علم ، حديث 7 ؛ منية المريد : 282 .
( 2 ) - الكافى : 1 / 42 ، باب النهى عن القول به غير علم ، حديث 3 ؛ منية المريد : 283 .