فتوا در قرآن
در قرآن مجيد آيات متعددى است كه موضوع فتوا در آنها به چشم مىخورد .
[ يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلالَةِ ]
« 1 » .
از تو دربارهء كلاله [ يعنى ميراث برادران و خواهران ] فتوا مىخواهند ، بگو :
خدا دربارهء كلاله به شما فتوا مىدهد .
[ وَ يَسْتَنْبِئُونَكَ أَ حَقٌّ هُوَ قُلْ إِي وَ رَبِّي إِنَّهُ لَحَقٌّ ]
« 2 » .
و از تو خبر مىگيرند : آيا [ عذاب جاودانهاى كه به آن تهديد مىشويم ] حق است ؟ بگو : آرى ، سوگند به پروردگارم يقيناً حق است ، و شما عاجز كننده [ خدا ] نيستيد [ تا بتوانيد از دسترس قدرت او بيرون رويد . ] .
[ يُوسُفُ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ أَفْتِنا فِي سَبْعِ بَقَراتٍ سِمانٍ يَأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجافٌ وَ سَبْعِ سُنْبُلاتٍ خُضْرٍ وَ أُخَرَ يابِساتٍ ]
« 3 » .
[ سپس به زندان نزد يوسف رفت و گفت : ] تو اى يوسف ! اى راستگوىِ [ راست كردار ! ] دربارهء هفت گاو فربه كه هفت [ گاو ] لاغر آنان را مىخورند ، و هفت خوشه سبز و [ هفت خوشه ] خشك ديگر ، نظرت را براى ما بيان كن .
از اين آيات استفاده مىشود كه مقام فتوا در درجهء اول حق خدا و در مرحلهء بعد حق انبيا و ائمهء طاهرين عليهم السلام و سپس حق آن كسانى است كه از جانب خدا و انبيا و ائمه عليهم السلام براى مقام فتوا معين شدهاند .
هامش
( 1 ) - نساء ( 4 ) : 176 .
( 2 ) - يونس ( 10 ) : 53 .
( 3 ) - يوسف ( 12 ) : 46 .