[ لايَصِحُّ الْاقْتِداءُ الّا بِصِحَّةِ قِسْمَةِ الْارْواحِ فِى الْازَلِ وَامْتِزاجِ نُورِ الْوَقْتِ بِنُورِ الْاوَّلِ . وَلَيْسَ الْاقْتِداءُ بِالتَّرَسُّمِ بِحَرَكاتِ الظّاهِرِ وَالتَّنَسُّبِ الى اوْلِياءِ الدّينِ مِنَ الْحُكَماءِ وَالْائِمَّةِ . قالَ اللّهُ تَعالى :
[ يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ ]
، أىْ مَنْ كانَ اقْتَدى بِمُحِقٍّ قُبِلَ وَزُكِّىَ ]
حقيقت اقتدا
در اين روايت بسيار مهم كه توجه به آن ضامن خير دنيا و آخرت است و ناديده گرفتن حقيقت آن بازكنندهء تمام درهاى شر دنيا و آخرت به روى انسان است ، حضرت صادق عليه السلام به حقيقت اقتدا و اين كه بايد از چه كسى پيروى كرد و به چه مقامى اقتدا نمود و از كه نبايد پيروى كرد و به كه نبايد اقتدا نمود اشاره مىنمايند .
امام عليه السلام مىفرمايد :
اقتداى به هر كس و به هر كيفيت صحيح نيست ، بلكه اقتدا و پيروى صحيح بايد هماهنگ با قسمت الهى در ازل باشد و موافق قانونى كه حضرت حق از آدم تا خاتم در علم ازليش اراده كرده صورت گيرد ، اقتدا اگر بدين نوع باشد صحيح ورنه باطل و باعث خسارت است .
واضحتر اين كه خداوند حكيم براى رشد و كمال بندگانش و براى تأمين سلامت دنيا و آخرت عبادش از ازل مقتداهايى كامل و جامع و آراسته و پيراسته در نظر