[ مَنْ كانَ الْاخْذُ احَبَّ الَيْهِ مِنَ الْعَطاءِ فَهُوَ مَغْبُونٌ لِانَّهُ يَرَى الْعاجِلَ بِغَفْلَتِهِ افْضَلَ مِنَ الْآجِلِ ، وَيَنْبَغى لِلْمُؤْمنِ اذا أَخَذَ انْ يَأْخُذَ بِحَقٍّ وَاذا أعْطى فَفى حَقٍّ وَبِحَقٍّ وَمِنْ حَقٍّ ]
اخذ و عطاى نادرست
مسئله مال دوستى و عشق به درهم و دينار فطرى هر انسان است و اگر محبت به مال دنيا نبود ، نظام زندگى بشرى از هم مىگسست ، چيزى كه هست اگر محبت به مال مقيّد به بازدارندههاى الهى از قبيل ورع و تقوا و قوانين حلال و حرام خدايى نباشد آدمى را دچار مرض بسيار خطرناك استكبار ، استغنا و طغيان خواهد كرد و در جوّ اين امراض است كه آدمى تبديل به غول وحشتآورى شده و دچار تجاوز و ياغىگرى و پايمال كردن حقوق انسانها در همهء شؤون حيات خواهد شد .
انسان در درجهء اوّل بايد تمام سعى و كوشش او بر اين باشد كه از راه مشروع :
دامدارى ، كشاورزى ، صنعت ، تجارت و شؤون اين چهار اصل ، به كسب مال بپردازد و در خرج مال هم قوانين الهى را مراعات كند .
دارنده مال و يا خواهندهء مال اگر عامل بيت المال است و يا عامل شخصى به حكم آيات و روايات بايد از اهليّت كامل و امانت و حفظ و صلاحيت علمى و بصيرتى برخوردار باشد .
كه اگر بيت المال دست اينگونه افراد باشد و يا مال و ثروت در اختيار چنين