[ أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً ]
« 1 » .
بلكه آنان به مردم [ كه در حقيقتْ پيامبر و اهل بيت اويند ] به خاطر آنچه خدا از فضلش به آنان عطا كرده ، حسد مىورزند . تحقيقاً ما به خاندان ابراهيم كتاب و حكمت داديم ، و به آنان فرمانروايى بزرگى بخشيديم .
حسد حسود نه چيزى به حسود اضافه مىكند و نه از عنايت و فضل حق نسبت به محسود كم مىنمايد كه حسود تا داراى حسد است در رنج است و محسود هم غرق در عنايت دوست .
الهى ! ما را از حسد مصون بدار و از شرّ حسودان پليد ما را امان بده كه ما را جز حضرت تو تكيه گاهى نيست .
بارالها راستان را در حريمت بارده * جان آگاهى كرامت كن دل بيدار ده
روح پاكى را كه شد آلودهء لوث گنه * بادهء ناب طهور از جام استغفار ده
واصلان را محوكن اندر جمال خويشتن * سالكان را جان هشيار و دل بيدار ده
يك نظر كن در جهان آب و گل از روى لطف * دوستان را گُل برافشان دشمنان را خار ده
فيض را چون ره نمودى سوى خود از روى لطف * مرحمت فرما زعشقش مركب رهوار ده
هامش
( 1 ) نساء ( 4 ) : 54 .