[ الْحاسِدُ يَضُرُّ بِنَفْسِهِ قَبْلَ انْ يَضُرَّ بِالْمَحْسودِ كَابْليسَ اوْرَثَ بِحَسَدِهِ لِنَفْسِهِ اللَّعْنَةَ وَلِآدَمَ عليه السلام الْاجْتِباءَ وَالْهُدى وَالرَّفْعَ الى مَحَلِّ حَقائِقِ الْعَهْدِ وَالْاصْطِفاءِ ]
ضرر حسادت
امام صادق عليه السلام دراين بخش همانند بخش قبل به يكى ديگر از رذايل اخلاقى كه ريشه در وجود ابليس دارد و شاخهاى از شجرهء زقوم جهنم است يعنى حسد اشاره مىكنند .
بعضى مردم كم ظرفيت و پست چشم ندارند كه علم و يا مال و يا جاه و يا شهرت به حق ، و يا جمال و جلال الهى كسى را ببينند ، و مىكوشند با وسايل مختلف و خدعه و حيله و مكرر و دغل كارى ، آنچه نعمت از عنايت حضرت حق به اشخاص داده شده سلب كنند و حتى حاضرند جان اشخاص را در اين زمينه از بين ببرند !
حسد ، گناه بسيار بزرگى است و اين گناه ، مولّد گناه غيبت ، تهمت ، قتل ، غارت و از بين بردن عرض و آبروى مردم است ، ولى حسود بايد بداند در اين راه تمام ضربهها و زيانها و خسارتها متوجّه خود اوست و محسود از حسد او زيان حقيقى نمىبيند ، بلكه توليد بلا به وسيلهء حسد براى محسود ، ثواب الهى و ترفيع درجه ومقام دارد .