از شرايط الهى در باب دوستى است .
بايد از اهل معصيت اگر قصد برگشت از راه شيطانى خود ندارد كناره گرفت و بايد از بدكارانى كه امكان نفوذ در انسان دارند جداً پرهيز كرد ، در صورتى معاشرت با اهل گناه پسنديده است كه بتوانى آنان را از آلودگى برهانى و با خداى عزيز آشتى دهى ، اين معاشرت از باب امر به معروف و نهى از منكر مانعى ندارد ، از اين مراحل كه بگذرى دوستى و رفاقت و مصاحبت و معاشرت با مردم مسلمان و مؤمن لازم است و انسان بايد داراى اخلاقى باشد . كه ديگران نسبت به معاشرت او رغبت داشته باشند و خود او هم ميل به دوستى و محبّتش نسبت به ديگران قوى باشد و پايهء اين معاشرت و دوستى بايد براى خدا پىريزى شود كه از فضاى محبت و رفاقت به نفع آخرت و حلّ مشكل مردم و علاج دردمندان استفاده گردد .
معاشرت در قرآن
در زمينهء آداب معاشرت ، آيات و روايات با ارزشى داريم كه اطلاع بر آنها لازم است .
[ لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ]
« 1 » .
گروهى را كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند ، نمىيابى كه با كسانى كه با خدا
هامش
( 1 ) - مجادله ( 58 ) : 22 .