[ وَلا تُكْثِرِ الْكَلامَ مَعَ النّاسِ فِى الطَّريقِ فَانَّ فيهِ سُوءَ الْأدَبِ .
وَاكْثَرُ الطُّرُقِ مَراصِدُ الشَّيْطانِ وَمَتْجَرُهُ فَلا تَأْمَنْ كَيْدَهُ ]
صحبت كردن در مشى
در راه و طريقى كه مىپيمايى زياد با مردم سخن مگو كه زيادهروى در سخنت تو را به سخن باطل و لغو و غيبت و تهمت مىكشاند و اين از سوء ادب است و اين را بدان كه بيشتر راهها كمينگاه و مركز دام شيطان و محلّ تجارت آن ديو خطرناك و لعين است و هر آن انتظار مىبرد كه كسى در راه ، قدم بگذارد و او وى را بفريبد ، بيدار باش كه فريب آن ملعون و هر ديوسيرتى را نخورى و از شرور اين غولان خطرناك دچار هلاكت نگردى .
چه بدبخت آن انسانهايى كه در هيچ برنامهاى از برنامهها توجّه به واقعيتها و حقايق ندارند و ظرف عمر را شب و روز از آلودگىها پر كرده و به فكر عاقبت خويش و سراى ديگر نيستند .
به قول بلبل گلزار معرفت ، مرحوم الهى قمشهاى :
دريغا كه در دام نامم هنوز * اسير خيالات خامم هنوز
زبعد رياضات و درس سلوك * نشد توسن نفس رامم هنوز
تن سفله طبع از تمناى شهد * كند دم به دم تلخ كامم هنوز
دل من اگر خلوت خاص و هوست * چرا در غم خاص و عامم هنوز