[ فَانَّهُ قَدْ جاءَ فِى الْخَبَرِ : انَّ الْمَواضِعَ الَّتى يُذْكَرُ اللّهُ فيها وَعَلَيْها تَشْهَدُ بِذلِكَ عِنْدَاللّهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَتَسْتَغْفِرُ لَهُمْ الى أنْ يُدْخِلَهُمُ اللّهُ الْجَنَّةَ ]
ياد خدا در مشى
در پايان جملات اول حديث ، حضرت صادق عليه السلام فرمودند :
به هنگام مشى و راه رفتن يا در طريق مسافرت زياد ياد خدا باش و زياد ياد خدا بودن عبارت از گفتن « سبحان اللّه » و « الحمداللّه » نيست ، بلكه ذكر كثير عبارت از اين است كه در برخورد با هر چيزى مواظب باشى آن خير از تو فوت نشود و در برخورد به هر گناه و شرى مراقب باشى كه آلوده نگردى ، سپس در جملات بالا مىفرمايد :
در حديث آمده :
در مواضعى كه ياد خدا شود آن مواضع فرداى قيامت در پيشگاه حضرت رب الارباب گواهى به ذكر دهند و براى عبد طلب مغفرت كنند تا به وقتى كه لطف حضرت دوست ، عبد را به بهشت برساند .