راه ايمان استوار كردند و جز به سوى حضرت دوست سير نكردند ، نيّتشان خير و عزيمتشان صحيح و قلبشان مملّو از عشق حضرت حق بود ، جز خير نخواستند و جز خير ندانستند و جز به راه خير نرفتند .
اگر مشى انسان بر اساس قرآن مجيد مشى هون باشد و از مشى مرحى بپرهيزد ، در مشى خود رضاى خالق را به دست آورده و به مخلوق حق خير رسانده است .
قرآن مجيد وقتى صفات برجسته عباد خدا را بيان مىكند به مشى الهى آنان توجه داده و مىفرمايد :
[ وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً ]
« 1 » .
و بندگان رحمان كسانىاند كه روى زمين با آرامش و فروتنى راه مىروند ، و هنگامى كه نادانان آنان را طرف خطاب قرار مىدهند [ در پاسخشان ] سخنانى مسالمتآميز مىگويند .
در اين آيهء شريفه به دو خصوصيت از خصوصيات مردم مؤمن اشاره مىكند :
اوّل اين كه مردم مؤمن كسانى هستند كه روى زمين با « هون » راه مىروند .
« هون » به طورى كه راغب در « مفردات » گفته به معناى تذّلل و تواضع است و بنابر اين به نظر مىرسد كه مقصود از راه رفتن در زمين نيز كنايه از زندگى نمودنشان بين مردم و معاشرتشان با آنان باشد .
پس مردم مؤمن هم نسبت به حق تذلل و تواضع دارند و هم نسبت به خلق ، چون تواضع آنان مصنوعى نيست ، واقعاً در سويداى دل افتادگى و تواضع دارند و چون چنينند ، لاجرم نه نسبت به خدا استكبار مىورزند و نه در زندگى
هامش
( 1 ) - فرقان ( 25 ) : 63 .