[ إنْ كُنْتَ عارِفاً عاقِلًا فَقَدِّمِ الْعَزيمَةَ الصَّحيحَةَ وَالنِّيَّةَ الصّادِقَةَ فى حينِ قَصْدِكَ الى أىِّ مَكانٍ أرَدْتَ ]
مشى الهى
امام صادق عليه السلام در ابتداى اين روايت كه در باب راه رفتن به سوى مقصدى و يا به قول بعضى از آگاهان دربارهء مسافرت است ، چه سفر طولانى و چه كوتاه ، مىفرمايد :
اگر فهميده و خردمند باشى ، بايد به هر جا كه مىخواهى به روى ، رفتنت با قصد صحيح و نيت پاك و راست صورت بگيرد .
يعنى قبل از رفتن ، انديشه كنى و فكر نمايى و به نيت و قصدت توجه كنى كه به كجا مىروى و براى چه و به خاطر كه مىروى ، آيا رفتنت مورد رضاى خداست ، يا در جهت غضب رب ، آيا براى خير است يا محض شر ، براى صلاح و اصلاح است يا براى فساد و افساد ، براى اعلاى حق و كوبيدن باطل است يا براى منحرف كردن حق و يارى به باطل ؟
بايد توجه داشته باشى كه بسيارى از اهل ايمان با قصد خلاف از خانه بيرون رفتند و كافر برگشتند و بسيارى محض شرّ بيرون رفتند و دنيا و آخرت خود را باختند ، تو مواظب باش كه از آنان نباشى ، سعى كن از آن طايفه باشى كه هيچ قدمى را بدون رضاى خدا برنداشتند و گامى جز به رضاى الهى بر زمين ننهادند ، قدم در