قرآن مجيد در آيات زيادى ، انسان را به حساب كشى و حسابرسى از نفس دعوت مىنمايد كه توجه به آن آيات جداً از واجبات الهيه است :
[ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ ]
« 1 » .
اى اهل ايمان ! از خدا پروا كنيد و هر كسى بايد با تأمل بنگرد كه براى فرداى خود چه چيزى پيش فرستاده است ، و از خدا پروا كنيد ؛ يقيناً خدا به آنچه انجام مىدهيد ، آگاه است .
[ وَ اتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ بَغْتَةً وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ * أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَ إِنْ كُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ ]
« 2 » .
و از نيكوترين چيزى كه از طرف پروردگارتان به سوى شما نازل شده است پيروى كنيد ، پيش از آن كه ناگهان و در حالى كه بىخبريد ، عذاب به شما رسد ؛ * تا مبادا آن كه كسى بگويد : دريغ و افسوس بر اهمالكارى و تقصيرى كه دربارهء خدا كردم ، و بىترديد [ نسبت به احكام الهى و آيات ربّانى ] از مسخره كنندگان بودم .
2 - صدق گفتار
ديگر از ريشههاى ورع ، صدق گفتار است و گفتار آدمى صدق نباشد مگر اين كه قلب با نيتى خالص آن گفته را همراهى كند ، شخص با ورع سخن نمىگويد ، اگر
هامش
( 1 ) - حشر ( 59 ) : 18 .
( 2 ) - زمر ( 39 ) : 55 - 56 .