[ الدُّنْيا بِمَنْزِلَةِ صُورَةٍ رَأسُهَا الْكِبْرُ ، وَعَيْنُها الْحِرْصُ ، وَأذُنُهَا الطَّمَعُ ، وَلِسانُهَا الرِّياءُ وَيَدُهَا الشَّهْوَةُ وَرِجْلُها الْعُجْبُ ، وَقَلْبُهَا الْغَفْلَةُ ، وَلَوْنُهَا الْفَناءُ ، وَحاصِلُهَا الزَّوالُ ]
حقيقت دنيا
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
دنيا به منزلهء نقشى است كه سر او كبر و چشمش حرص و گوشش طمع و زبانش ريا و دستش شهوت و قدمش عجب و قلبش غفلت و بىخبرى و رنگش فنا و حاصل و آخرش از دست رفتن است .
تخصيص هركدام از اين صفات خبيثه به عضوى از اعضا بىعلت نيست .
چون سر ، محل قواى ظاهره و باطنه است و باطنش مركز بسيارى از امور ، از جمله تخيّل است و خيالات مخالف واقع منشأ كبر و تكبر است ، از اين جهت كبر را به سر نسبت داده است .
و منشأ حرص غالباً چشم است ، با چشم احوال كسانى كه به حسب دنيا بر او زيادتى دارند مىبيند و ملاحظه مىكند كه در خوراك و پوشاك و مسكن بسيارى افراد بر او مقدمند ، به تدريج حال و هواى مثل آنان شدن در او زنده مىشود و همين حركت او را به حرص بر دنيا دچار مىسازد .
در اينجا است كه شريعت مقدسه به انسان مىگويد : در مراتب دنيايى پستتر از