صادق عليهم السلام كسى كه آقايى و بزرگى و شرف و سيادت ، در او در نهايت كمال است ، كسى كه دائم و هميشگى است و هماره بوده و خواهد بود ، فرمانرواى بزرگى كه فوق او ، امر دهنده و نهى كننده نيست و قائم به ذات و بىنياز از غير است .
علامهء مجلسى رحمه الله در كتاب پرقيمت « مراة العقول » مىگويد :
اين معنا در حقيقت عبارت است از وجوب وجود و بىنيازى مطلق او و احتياج عموم كائنات در جميع امور به اوست ، يعنى مبدأ كل و مرجع عموم و پناهگاهى كه هر كس هر حاجتى دارد و هر چه بخواهد او قادر به انجام حاجت و بخشيدن خواستهاش هست و از آنچه همگان نياز به آن دارند چيزى را فاقد نمىباشد و سزاوار است كه همه كس به خشوع و پرستش متوجه وى شوند و روى نياز به دربار بىنياز او آرند .
خداوند نزاده و زاييده نشده
لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ]
« 1 » .
نزاده ، و زاييده نشده است .
نزاده است و زاده نشده است ، شكى نيست كه اگر فرزندى داشت لازمهاش اين بود كه طبق قوانين طبيعى خودش از ديگرى زاده شده باشد و اگر از ديگرى زاده شده بود محدود بود و معنايى براى ازليت نبود ، اين جملهء نورانى رد بر تمام مشركان و اهل كتاب است ؛ زيرا آن بدبختهاى جاهل مدعى فرزند داشتن خدا بودند :
هامش
( 1 ) - اخلاص ( 112 ) : 3 .