واحِدٌ لابِعَدَدٍ « 1 » .
وحدت حضرت او ، وحدت عددى نيست ؛ زيرا واحد يعنى بيشتر از نصف و كمتر از دو و اين بر خدا روا نيست .
واحد بودن خدا يعنى بىجزء و بىشريك و بىمانند و اينكه وجود مقدس او در ذات و افعالش يكتا و يگانه است .
بنابر اين
[ اللَّهُ أَحَدٌ ]
مشتمل بر تمام صفات ثبوتيه و سلبيه است ، لفظ اللّه بر همهء صفات ثبوتيه و كماليه از علم و قدرت و حيات و ادراك و تدبير دلالت مىكند .
و لفظ احد منزه بودن خدا را از صفات سلبيه و از عيب و نقص مىرساند و مىفهماند كه جسم نيست و مركب و حادث نمىباشد ، حلول كننده در چيزى و محل براى چيزى و محتاج به كسى و چيزى نيست و مانند و شريك و ضد و ند براى او نمىباشد .
خداوند بىنياز
اللَّهُ الصَّمَدُ ]
« 2 » .
خداى بىنياز [ همه موجودات هستى كه نيازمند و عين فقرند براى رفع نيازشان روى به او كنند و از حضرتش گدايى نمايند . ] .
آقاى عزيز و بزرگوارى كه در تمام نيازها روى به او آورند و بر حضرتش تكيه كنند و توجه نمايند و بدون او كارى انجام نگيرد .
به فرمودهء حضرت سيد الشهدا و حضرت سجاد و امام باقر و حضرت
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة ، خطبهء 185 ؛ بحار الأنوار : 4 / 261 ، باب 4 ، حديث 9 .
( 2 ) - اخلاص ( 112 ) : 2 .