أعُوذُ بِرِضاكَ مِنْ سَخَطِكَ « 1 » .
و به هنگام ظهور عظمت ذات :
أعُوذُ بِكَ مِنْكَ « 2 » « 3 » .
و لمعه اين نكتهء سوم جز در زمان سعادت ، نشان آن حضرت درخشان نشد چه هر مستعيذى از اعاظم انبيا عليهم السلام استعاذه از آنجا كردند كه ايشان بودند و حضرت ختمى منقبت اعوذ از آنجا گفت كه نه او بود ، همه مىگفتند : پناه به تو از غير تو و آن صاحب همت ديدهء غيرت از غير فرو بسته مىگفت : پناه به تو از تو .
اين بود كه خداوند تبارك و تعالى حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را فضايل بىكران و خصايص بىپايان عطا فرمود ، از آن جمله حضرتش را رحمت عالميان ساخت .
[ وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ ]
« 4 » .
و تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم .
و طاعتش را به اطاعت خود قرين گردانيد :
[ مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ ]
« 5 » .
هر كه از پيامبر اطاعت كند ، در حقيقت از خدا اطاعت كرده .
و بيعت او را به بيعت خود :
هامش
( 1 ) - پناه مىبرم به خشنودى تو از غضب تو .
( 2 ) - پناه مىبرم به تو ، از خودت .
( 3 ) - الكافى : 3 / 469 ، باب صلاة فاطمة عليها السلام ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 95 / 417 ، باب 30 .
( 4 ) - انبياء ( 21 ) : 107 .
( 5 ) - نساء ( 4 ) : 80 .