همانا ما قرآن را نازل كرديم ، و يقيناً ما نگهبان آن [ از تحريف و زوال ] هستيم .
قرآن خطاب لم يزل است با دوستان خود و بيگانگان را در آن هيچ نصيبى نيست جز حروفى و كلماتى كه به ظاهر شنوند ؛ زيرا كه سمع باطن ندارند :
[ إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ]
« 1 » .
بىترديد آنان از شنيدن [ وحى الهى و اخبار ملكوتى ] محروم و بركنارند .
و جاى ديگر گفت :
[ وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ ]
« 2 » .
اگر خدا [ نسبت به پذيرفتن هدايت ، شايستگى و ] خيرى در آنان مىديد ، يقيناً ايشان را شنوا [ ى حقايق و معارف ] مىكرد .
اگر مىدانستى كه ايشان را سمع بايد دادن ، خود داده شدى اما هرگز به خاطر عناد و كبر و ماديگرى صرف از بيگانگى خلاص نيابند .
دريغا بر راه سالك مقامى باشد كه چون بدان مقام رسد ، بداند كه همهء قرآن در نقطهء باء بسم اللّه است و يا در كسرهء باء ميم بسم اللّه است و همه موجودات در نقطهء باء بسم اللّه بيند ، مثالش را گوش دار .
اگر گويى :
[ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ ]
« 3 » .
هامش
( 1 ) - شعرا ( 26 ) : 212 .
( 2 ) - انفال ( 8 ) : 23 .
( 3 ) - بقره ( 2 ) : 284 .