[ وَإلّا فَقِفْ وُقُوفَ مُضْطَرٍّ قَدِ انْقَطَعَ عَنْهُ الْحِيَلُ وَقَصُرَ عَنْهُ الأَمَلُ وَقُضِىَ الأَجَلُ ، فَإِذا عَلِمَ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ قَلْبِكَ صِدْقَ الإِلْتِجاءِ إِلَيْهِ نَظَرَ إلَيْكَ بِعَيْنِ الرَّأْفَةِ وَالرَّحْمَةِ وَاللُّطْفِ وَوَفَّقَكَ لِما يُحِبُّ وَيَرْضى فَإِنَّهُ كَريمٌ يُحِبُّ الْكَرامَةَ لِعِبادِهِ الْمُضْطَرّينَ إِلَيْهِ الْمُحْدِقينَ عَلى بابِهِ لِطَلَبِ مَرْضاتِهِ قَالَ اللّهُ تَعالى
[ أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ ]
« 1 » ]
وارد نشدن به مسجد بدون فضايل
در پايان روايت ، امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
اگر شيرينى مناجات را نچشيدى و لذت مخاطبات را نيافتى و شربت رحمت و كرامت از دست حضرت محبوب ننوشيدى و حس كردى آن جناب به تو اقبال ندارد ، كنار در مسجد بايست كه تو لايق دخول به آن محيط مقدس و مبارك نيستى ؛ در جنب در مانند انسانى متحير و مضطر باش و همانند كسى كه چارهء كار نداند و اميدش از همه جا قطع شده باشد و مدت عمرش رو به اتمام است ، در اين حالت اگر صاحب خانه بر دلت نظر كند و ببيند كه تو از دل و جان و با كمال اخلاص و تضرع و زارى و توبه و انابه به او ملتجى شدهاى از باب آقايى و بزرگواريش با
هامش
( 1 ) - نمل ( 27 ) : 62 .