او مىگويد : ديوان سپيد و سياه در نفوس مردمند ، حال هاى بد مثل ، زنا و قتل و حرام خوردن و غير آن ديوان سياهند و آن را همه كس مىبينند و مىدانند و حالهاى نيك مثل ترك دنيا كردن و به طاعت و عبادت و خير مشغول شدن از روى ظاهر به غرض آنكه خلق قبول كنند ديوان سپيدند ، آن را هركس نتواند ديدن و دانستن مگر كه اوليا كه ايشان را دائم نظر در باطن است و تمامت ديوان سياه و سپيد را در خود ديدهاند و كشتهاند و در همه هم مىبينند و مىدانند .
شهوات لذايذ خارج از حدود و مقررات الهى است كه در امروز گرچه ظاهر شيرين و خوش مزهاى دارد ، ولى فردا كه باطنش آشكار شد ، به صورت رنج ابدى و عذاب هميشگى گريبان انسان را خواهد گرفت !
در حديث نبوى آمده :
حُفَّتِ الْجَنَّةُ بِالْمَكارِهِ وَحُفَّتِ النّارُ بِالشَّهَواتِ « 1 » .
بهشت ، در گرو تحمل سختىهاست و جهنم با شهوات پر مىشود .
در تقرير اين حديث در « رباب نامه » آمده :
هرچه تو را آن رنج و تلخ و ناخوش مىنمايد همچون خارستان ، آن راه بهشت است و هرچه تو را شيرين و گوارنده و خوش مىنمايد ، مثل خوردن و شهوت راندن و عيش و عشرت كردن ، همچون گلشن و سبزه زار ، آن راه دوزخ است .
پس هركه راه رنج را گزيد ، به گنج جنت رسيد و هركه راحت را اختيار كرد در محنت ابد افتاد و به نار دوزخ پيوست !
هامش
( 1 ) - روضة الواعظين : 2 / 421 ، مجلس فى الحث على مخالفة النفس ؛ بحار الأنوار : 68 / 72 ، باب 62 ، حديث 42 .