فيض در « الحقايق » مىفرمايد :
از اميرالمؤمنين عليه السلام روايت شده : حمام ، خوب خانهاى است ؛ زيرا حرارت آن آتش جهنم را به ياد مىآورد و چرك بدن را مىبرد « 1 » .
اين فرموده اشاره به اين مطلب است كه انسان خردمند هيچ گاه آخرت را فراموش نمىكند و هميشه به فكر آن دنيا و ورود به آن مىباشد ، بنابراين با ديدن هر آب و آتش و تاريكى ، براى خود آيينه عبرت مىسازد و بالاتر از آن هرچه مىبيند از آن درس و پند مىگيرد ؛ اگر تاريكى ببيند به ياد تاريكى گور مىافتد ، اگر مار ببيند به ياد افعى جهنم مىافتد ، اگر صداى خوفناك بشنود به ياد نفخه صور مىافتد ، اگر زيبايى ببيند به ياد نعمت بهشت مىافتد ، اگر كلمه رد و قبول استماع كند متذكر رد و قبول حساب آخرت مىشود .
حمام ، شبيهترين اماكن به جهنم است ، چون زير آن آتش فروزان است ، بنابراين سزاوار است كسى كه وارد حمام مىشود به ياد حرارت آتش دوزخ افتد و حال خود را در ظرف ساعتى كه به اختيار خودش در خانه گرمى محبوس است با حبس در آتش دوزخ كه بدون اختيار است ، مقايسه كند .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
چون وارد صحن حمام شدى ، بگو :
نَعُوذُ بِاللّهِ مِنَ النَّارِ وَنَسْأَلُهُ الْجَنَّةَ « 2 » .
خدايا ! از آتش جهنم پناه به تو مىبرم و از تو مىخواهم كه مرا لايق بهشت گردانى .
هامش
( 1 ) - الكافى : 6 / 496 ، باب الحمام ، حديث 1 .
( 2 ) - من لا يحضره الفقيه : 1 / 112 ، باب غسل يوم الجمعة ، حديث 232 ؛ الأمالى ، شيخ صدوق : 363 ، المجلس الثامن والخمسون ، حديث 4 .