[ وَطَهِّرْ ظاهِرَكَ وَباطِنَكَ مِنْ كُدُوراتِ الْمُخالَفاتِ وَرُكُوبِ الْمَناهى كُلِّها لِلّهِ تَعالى ]
در ادامهء بحث امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
ظاهر و باطن خود را از كدوراتى كه به وسيلهء ارتكاب معاصى به هم رسيده از روى اخلاص و محض تقرب الى اللّه پاك كن و از اينكه مناهى حق مركب زندگيت باشد بپرهيز .
به طور حتم از نتايج شوم گناه ، پديد آمدن تاريكى و كدورت بر صفحهء قلب و جان است و ادامهء گناه اين سياهى و تاريكى را وسعت داده تا جايى كه نعوذ باللّه همهء صفحهء هستى انسان را بگيرد و از توبه محروم شود .
عَنْ أبى بَصيرٍ قالَ : سَمِعْتُ أبا عبداللّه عليه السلام يَقُولُ : إذا أذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فى قَلْبِهِ نُكْتَةٌ سَوداءٌ فَإِنْ تابَ إِنْمَحَتْ وَإِنْ زَادَ زَادَتْ حَتّى تَغْلِبَ عَلى قَلْبِهِ فَلا يُفْلِحُ بَعْدَها أَبَداً « 1 » .
ابو بصير مىگويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : وقتى مرد ، گناهى مرتكب مىشود در قلبش نقطهء سياهى پيدا مىشود ، اگر توبه كند از بين مىرود و اگر بر گناه افزوده شود ، آن نقطهء سياه اضافه مىشود تا بر قلب غلبه كند
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 271 ، باب الذنوب ، حديث 13 ؛ بحار الأنوار : 70 / 327 ، باب 137 ، حديث 10 .