گفتم : از مردم عراق ، گفت : به به !
سپس ساعتى خاموش شد و پس از سكوت فرمود : اى برادر عراقى ! بنويس :
« بسم اللّه الرحمن الرحيم » ، از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم مىفرمود : اذان گويان ، امين مؤمنان بر نمازها و روزههاشان هستند ، و بر گوشتهايى كه مصرف مىكنند و بر جانهاشان كه در پناه اسلام محفوظ است و خواستهاى از حضرت حق نخواهند مگر آنكه خداوند برآورده كند و دربارهء هيچ كس شفاعت نكنند مگر اين كه مورد پذيرش واقع شود .
امام خمينى رحمه الله در ذيل جملات بالا از يكى از دانشمندان معاصر در توضيح امين بودن مؤذّن ، مطلب زير را نقل مىكند : قبول شدن شفاعت و درخواست مؤذن در برابر تكليف سنگينى است كه بر عهدهء او است . مانند اين كه پليس در شهر و ژاندارم در بيابان ، پاس اموال و نفوس مردم را مىدهند و اين پاسدارى ، وظيفهء بسيار سخت و سنگينى است ؛ ولى در مقابل اين مسؤوليت سنگين ، امضا و تصديق پليس و ژاندارم در مقامات بالاى مملكت داراى ارزش و اعتبار است .
مؤذّن هم همين طور است ، او با اذان خود در شهر يا بخش يا ده و دهكده به سپاه اسلام يا به مردمى كه از آن ناحيه عبور مىكنند ، اعلام مىكند كه مردم اين ناحيه مسلماناند ، اى روندگان ! شما مىتوانيد گوشت بازار اينان را مصرف كنيد و از پوست و كفشى كه مىفروشند به عنوان جنس حلال بخريد و تمام مردم با اعلام اذان مؤذن در ماه رمضان امساك كرده يا افطار مىكنند و با اعلام اذان او ، نماز پنچ گانه را به وقت معيّن آن مىخوانند ، اينان كه اينگونه بر امور مسلمانان امين هستند بايد تحمّل بىخوابى و نظم در امور را همواره برنامهء خود قرار دهند و اين براى مؤذّن داراى رنج و مشقّت است و در مقابل اين رنج است كه خداى عزيز ، شفاعت و درخواست آنان را قبول مىنمايد .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 272
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٧٢