[ فَاجْعَلْ قَلْبَكَ قِبْلَةً لِلِسانِكَ لا تُحَرِّكْهُ إِلّا بِإِشارَةِ الْقَلْبِ وَمُوافَقَةِ الْعَقْلِ وَرِضَى الْإيمانِ فَإِنَّ اللّهَ عالِمٌ بِسِرِّكَ وَجَهْرِكَ وَهُوَ عالِمٌ بِما فِى الصُّدورِ فَضْلًا عَنْ غَيْرِهِ ]
قلب ، قبلهء زبان
در مسئلهء ياد خدا و ذكر حضرت او ، قلب را قبلهء زبان كن ؛ يعنى قبل از اين كه ذكر را به زبان بياورى ، قلب را متوجّه حضرت دوست كن و آگاه باش كه قلبى كه به تاريكى غل و دغل و حسد و كينه ، ريا و عجب و نفاق و شرك و بخل و ساير رذايل آلوده است ، نمىتواند روى خود به جانب محبوب عالم كند ، اگر انسان با چنين قلبى ذكر بگويد ، در حقيقت ذكر به تاريكى است ؛ يعنى زبان در حركت است ، اما قلب پشت به حق دارد ، چنين ذكرى مايهء حركت و علت روشنايى نيست ، اگر بخواهى قلب به فرمودهء امام صادق عليه السلام قبلهء زبان شود ، بايد همهء آلودگىها را با متوجّه كردن او به حق از آن پاك كنى ، تا قلب بتواند قبلهء زبان شود و ذكرت به حقيقت ذكر گردد ، ذكرى كه نورش همهء وجودت را روشن كند و براى حركتت به سوى دوست به منزلهء قدرت و موتور وجودت شود .
و مواظب باش كه هر ذكرى ذكر نيست ، ذكر بايد به دستور انبيا و امامان عليهم السلام و قرآن مجيد باشد ، پس اوّل با عقل به سوى درك معارف بشتاب ، سپس با قلب بفهم ؛ چون عقل و قلب را به كار اندازى به حقيقت مؤمن شوى ، آنگاه ذكر را به