انبياى بزرگ الهى ، امامان معصوم ، عارفان بيدار دل ، عاشقان شيفته ، قبل از انجام هر كار ، توجّه فوق العادهاى به مال و به خصوص خوراك خود مبذول مىداشتند و حتّى در مسئلهء مال و خوراك حلال ، در حدّ ضرورت قناعت مىكردند .
ساختمان وجود انسان ، محصول خوراك اوست و آنچه را انجام مىدهد ، اكثراً در ارتباط با مال است ؛ روى اين حساب عباد حق بايد پيش از هر چيز به مسئلهء مال و خوراك دقّت كنند ! !
عباد شايستهء حق ، مال را جز يك وسيله چيزى نمىديدند و از اين وسيله فقط براى رسيدن به مقام قرب و كسب رضاى محبوب استفاده مىكردند .
محبّت اولياى حق به مال ، محبّت سطحى بود و برخوردشان در مسئلهء مال برخوردى عادى و معمولى و نسبت به مال با چشمى عادى مىنگريستند و هميشه از روى آوردن مال به خود وحشت داشتند و به محض به دست آوردن مال ، براى خود و اهل و عيالشان به اندازهء لازم و بلكه به مقدار ضرورت برمىداشتند و بقيّهء آن را در همان راهى كه معشوق از آنان مىخواست صرف مىكردند .
شما پيغمبر و امام و عاشقى از عاشقان حق و عارفى از عرفاى واقعى را نخواهيد ديد كه در وصيّت خودشان براى بعد از مرگشان نسبت به مال سفارشى داشته باشند ؛ زيرا آن بزرگواران در عين اين كه براى ادارهء امور زندگى خود و اهل و عيالشان به اندازهء لازم كوشش مىكردند و گاهى مال فراوانى از طريق كشاورزى ، دامدارى ، تجارت ، صنعت ، به دست مىآوردند پس از مخارج عادى روزمرّه بقيّهء آن را با خداوند عزيز از طريق صدقه ، انفاق ، دستگيرى از يتيم و مسكين و ابن سبيل و صرف در كارهاى خير ، معامله مىكردند .
با ديد پاك و مستقيمى كه اولياى الهى به مال داشتند ، هميشه از عوارض منفى
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 443
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٤٤٣