و اهل غفلت را اهل عذاب و خسران و در صورت عدم بازگشت از اين گناه بزرگ ، مستعدّ خلود در جهنّم مىداند .
پيروى نكردن از غافلان
وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً ]
« 1 »
.
با كسانى كه صبح و شام ، پروردگارشان را مىخوانند در حالى كه همواره خشنودى او را مىطلبند ، خود را پايدار و شكيبا دار و در طلب زينت و زيور زندگى دنيا ديدگانت [ از التفات ] به آنان [ به سوى ثروتمندان ] برنگردد و از كسى كه دلش را [ به سبب كفر و طغيانش ] از ياد خود غافل كردهايم و از هواى نفسش پيروى كرده و كارش اسراف و زيادهروى است ، اطاعت مكن .
در « تفسير برهان » از على بن ابراهيم روايت است كه اين آيه در برخورد يك متكبّر ثروتمند با سلمان نازل شد .
داستان از اين قرار است كه سلمان ، پوششى از پشم داشت كه از آن براى سفره و پوشش استفاده مىكرد روزى بود به شدّت گرم ، سلمان در آن پوشش پشمى عرق كرده بود ، مردى به نام عيينة بن حصين وارد بر پيامبر صلى الله عليه و آله شد ، در حالى كه سلمان خدمت حضرت بود . فرياد زد : يا رسول اللّه ! وقتى ما بر تو وارد مىشويم اين مرد و همنوعانش را از نزد خود بيرون كن ، پس از رفتن ما هركس را مىخواهى
هامش
( 1 ) - كهف ( 18 ) : 28 .