اعتماد و توكل بر حق
در روزگار عيسى بن مريم عليه السلام ، زنى بود صالحه و عابده ، چون وقت نماز فرا مىرسيد ، هر كارى كه داشت رها و به نماز و طاعت مشغول مىشد .
روزى هنگام پختن نان ، مؤذّن بانگ اذان داد ، او نان پختن را رها كرد و به نماز مشغول شد ؛ چون به نماز ايستاد ، شيطان در وى وسوسه كرد « تا تو از نماز فارغ شوى نانها همه سوخته مىشود » زن به دل جواب داد : اگر همه نانها بسوزد بهتر است كه روز قيامت تنم به آتش دوزخ بسوزد .
ديگر بار شيطان وسوسه كرد : پسرت در تنور افتاد و سوخته شد ، زن در دل جواب داد : اگر خداى تعالى قضا كرده است كه من نماز كنم و پسرم به آتش دنيا بسوزد من به قضاى خداى تعالى راضى هستم و از نماز فارغ نمىشوم كه اللّه تعالى فرزند را از آتش نگاه دارد .
شوهر زن از در خانه درآمد ، زن را ديد كه به نماز ايستاده است . در تنور ديد همه نانها به جاى خويش ناسوخته و فرزند را ديد در آتش بازى همى كرد و يك تار موى وى به زيان نيامده بود و آتش بر وى بوستان گشته ، به قدرت خداى عزّوجلّ .
چون زن از نماز فارغ گشت ، شوهر دست وى بگرفت و نزديك تنور آورد و در تنور نگريست ، فرزند را ديد به سلامت و نان به سلامت هيچ بريان ناشده ، عجب ماند و شكر بارى تعالى كرد و زن سجده شكر كرد خداى را عزوجلّ ، شوهر فرزند را برداشت و به نزديك عيسى عليه السلام برد و حال قصّه با وى نگفت . عيسى گفت : برو از اين زن بپرس تاچه معاملت كرده است و چه سرّ دارد از خداى ؟ چه اگر اين كرامت آن مردان بودى او را وحى آمدى و جبرئيل وحى آوردى او را .
شوهر پيش زن آمد و از معاملت وى پرسيد ، اين زن جواب داد و گفت : كار