آنان در سرّ سويداى دل و جان ، جز او راه ندادند ؛ چرا كه دل حرم اوست و در حرم او غير او راه ندارد .
حضرت امام صادق عليه السلام در روايتى مىفرمايد :
الْقَلْبُ حرمُ اللّه فَلا تُسْكِنْ فِى حرمِ اللّهِ غَيْرَ اللّهِ « 1 » .
قلب حرم خداست ؛ پس در حرم خدا غير خدا را راه نده .
عارف بزرگ مرحوم الهى قمشهاى كه اين واقعيّتها را چشيده بود ، در ترجمه اين جمله مىگويد :
چو آنان را جلال شاه ذوالمجد * عيان شد در دل آگاه پر وجد
جهان ديدند خاك درگه شاه * فشاندند آستين بر ماسوى اللّه
به چشم دل نه دل عرش خدايى * به حيرت در جمال كبريايى
به تعظيم جلالش از سر وجد * همه در نغمهء سبحان ذى المجد
هر آن دل روشن از نور الهى است * به چشمش هر دو عالم خاك راهى است
و به قول فيض آن عارف بزرگ :
دل مىكنمت فدا و جان هم * از توست اگرچه اين و آن هم
دل را برتو چه قدر باشد * يا جان كسى و يا جهان هم
بر روى زمين نديده چشمى * ماهى چون تو بر آسمان هم
در ملك و ملك نظير تو نيست * در هشت بهشت جاودان هم
جايى كه نهى تو پاى آنجا * ما سر بنهيم و قدسيان هم
مهمان شوى ار شبى مرا تو * دل پيش كشم تو را و جان هم
تا بر سر خوان به جز تو نبود * مهمان باشى و ميزبان هم