[ وَدَليلُ الحُبّ إيثارُ الْمَحْبُوبِ عَلى ما سِواهُ ]
دليل عشق و محبّت
در بخشهاى گذشته دانستيد كه امام صادق عليه السلام فرمودند محبّت به خدا و آنچه وابسته به حضرت اوست ، فرع معرفت انسان نسبت به خداست و هرچه معرفت و آگاهى آدمى به وجود مقدّس او بيشتر باشد ، عشق به او بيشتر خواهد بود .
چنان كه براى خوف و رجا در كلام امام عليه السلام دليلى ذكر شده است - كه فرمودند :
دليل خوف ، فرار از شياطين جنى و انسى و گناهان و دليل اميد ، طلب اتّصال با اوليا و عاشقان خدا و طلب كليّه برنامههايى است كه خدا براى انسان مىپسندد - براى محبّت و عشق نيز دليل بايد اقامه شود و به ادّعا ثابت نمىگردد و هركسى نمىتواند بگويد من محبّ اويم .
تقدم محبوب بر ماسوى
دليل محبّت در كلام امام عليه السلام انتخاب محبوب بر ماسواى او و مقدم داشتن او بر هر چيزى است . او را خواستن و هر چيزى را براى او و به خاطر او خواستن است ، و گرنه اگر كسى بگويد : خدا محبوب من است ، ولى غير او را بر او مقدّم بدارد جز پندار و خيالى در سر نداشته و ندارد .
چنانچه قرآن مجيد به اين معنا اشاره دارد :