[ وَدَليلُ الرَجاءِ الطَّلَبُ ]
دليل اميد
همانطور كه در جملهء قبل ، امام صادق عليه السلام فرمودند : دليل بر اين كه انسان داراى خوف است گريز اوست از هرچه كه مولا از آن تنفّر دارد ، در اين جمله براى مسئله اميد دليل آورده و مىفرمايد :
هركسى ، نمىتواند ادّعا كند دارندهء اميد است ، اميد سرمايهء كمى نيست ، اميد واقعيّت بزرگى است ، اميد يكى از مهمترين علل رشد و حركت انسان است . دليل بودن اميد در دل اميدوار حالت طلب اوست . طلب كردن آنچه مولا به آن علاقه دارد . مولا همهء نيكان عالم را كه در قرآن ستوده دوست دارد و علائمى براى پاكان بيان مىدارد ، تا پاكان به وسيلهء آن نشانهها در هر دورهاى براى هر طلب حقيقتى ، قابل شناخت باشد . پس بايد به دنبال پاكان و نيكان برخاست و ارتباط با آنان را در رأس طلبها و خواستهها قرار داد و اين خواسته را به سرعت و با شدّت جامهء عمل پوشاند . مگر نه اين است كه قرآن مجيد به عنوان امر ، از انسان مىخواهد تنها با صادقان عالم نشست و برخاست كند :
[
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ]
« 1 »
.
هامش
( 1 ) - توبه ( 9 ) : 119 .