اى اهل ايمان ! هر كس از شما از دينش برگردد [ زيانى به خدا نمىرساند ] خدا به زودى گروهى را مىآورد كه آنان را دوست دارد ، و آنان هم خدا را دوست دارند ؛ در برابر مؤمنانْ فروتناند ، و در برابر كافرانْ سرسخت و قدرتمندند ، همواره در راه خدا جهاد مىكنند ، و از سرزنش هيچ سرزنش كنندهاى نمىترسند . اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد مىدهد و خدا بسيار عطاكننده و داناست .
راستى بدون شناخت راه اللّه چگونه انسان به چنين صفاتى كه در اين آيهء شريفه آمده است ، آراسته گردد ؟ انسان تا معرفت به صراط مستقيم پيدا نكند ، از راهى غير از فكر ، انديشه و معرفت و شناخت ، عشق پيدا نكرده و به مراتب عارفان دست پيدا نمىكند . اين راه خداست كه انسان پس از مطالعه و دقّت در آن ، مىيابد كه تنها راه نجات است . بنابراين چگونه انسان بعد از يافتن راه نجات ، به آن عشق پيدا نكند و به لوازم آن دل نبدد ؟
راه نجات ، راه خداست و سرانجام به او پايان مىپذيرد ، پيمودن اين راه ، محبّت به اوست و محبّت به او مهمترين راه رسيدن به عشق است . عشقى كه از درجات عرفان و مرتبهء عارفان است بنابراين هر چه شناخت ومعرفت بيشتر ، عشق شعلهورتر و آتشينتر خواهد بود . اين است كه آيهء شريفه مىفرمايد : [
وَ يُحِبُّونَهُ ]
انسانهايى كه به شدّت به خداى متعال عشق مىورزند . همين عشق عامل حركت آنان به سوى اوست و مركب اين راه همان برنامههايى است كه در آيه ذكر شده است . اينان فراق بين خود و محبوب را با انجام شايستهترين اعمال كه دستور خود حق است ، به وصل تبديل مىكنند .