[
وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ ]
« 1 »
.
ولى آنان كه ايمان آوردهاند ، محبّت و عشقشان به خدا بيشتر و قوىتر است .
ايمان آورندگان چرا نهايت عشق را به خدا نداشته باشند ؟ مگر جز حضرت حق كسى مىتواند چنين صفاتى داشته باشد :
خالق ، بارى ، مصوّر ، اول ، آخر ، ظاهر ، باطن ، رازق ، بديع ، مقدّر ، مدبّر ، حكيم ، مطهّر ، منوّر ، ميسّر ، مبشّر ، منذر ، مقدّم ، مؤخّر ، عاصم ، قائم ، دائم ، راحم ، سالم ، حاكم ، عالم ، قاسم ، قابض ، باسط ، غنىّ ، وفىّ ، علىّ ، مَلىّ ، حفىّ ، رضىّ ، زكىّ ، بدىّ ، قوىّ ، ولىّ ، احد ، واحد ، شاهد ، ماجد ، حامد ، راشد ، باعث ، وارث ، ضارّ ، نافع ، مانع ، دافع ، رافع ، صانع ، سامع ، جامع ، شافع ، واسع ، موسع ، جليل ، جميل ، وكيل ، كفيل ، دليل ، قبيل ، مديل ، منيل ، مقيل ، محيل ، غافر ، ساتر ، قادر ، قاهر ، فاطر ، جابر ، ذاكر ، ناظر ، ناصر ، عفوّ ، غفور ، صبور ، شكور ، رؤوف ، عطوف ، مسئول ، ودود ، سبّوح ، قدّوس ، ناطق ، صادق ، فالق ، فارق ، فاتق ، راتق ، سابق ، سامق ، سميع ، رفيع ، منيع ، كبير ، قدير ، خبير ، مجير « 2 » .
مگر انسان با شناخت اين صفات به اين معنى نمىرسد كه همه چيز انسان اوست و غير او چيزى نيست ، در اين صورت چرا انسان كمال عشق را به فرمودهء آيهء شريفه ، مخصوص به حقّ نگرداند .
اين نكته را نيز نبايد ناگفته گذاشت : آنان كه از طريق معرفت عاشق حقّند ، خداوند هم عاشق آنان است و در حقيقت اين عشق طرفينى است ، عشق عبد به حق و عشق حق به عبد ، خداى بزرگ در قرآن مجيد در ده مورد به بندگان عزيزش ،
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 165 .
( 2 ) - دعاى جوشن كبير .