اين روايات نمونهاى از روايات زيادى است كه سلوك حق را با بندگان خود نشان مىدهد كه به حكم
« الاسلام يجبّ ما قبله » « 1 »
، از گناهان هفتاد ساله كافرى كه ايمان آورده درمىگذرد ، چنان كه در قرآن مىفرمايد :
[
قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ ]
« 2 »
.
به كسانى كه كافرند بگو : اگر از كفر خود بازايستند [ و به اسلام روى آورند ] گناهان [ ى چون جنگ با پيامبر و بازداشتن مردم از راه خدا ، ومنع كردن مؤمنان از ورود به مسجدالحرام ] از آنان بخشيده خواهد شد .
همچنين به محض اين كه ساحران زمان فرعون گفتند : [ آمنا ] از تمام گذشتههاى آنان درگذشت و اصحاب كهف را با وجود سابقهء كفر و شقاوت به محض اين كه به حقيقت توحيد دست يافتند قبول كرد و به آنان كرامت و عزّت عطا فرمود .
و اينگونه آيات و روايات محكم و متين است كه انسان را به خداوند عزيز اميدوار مىكند . آياتى كه در آن شكّى نيست و انسان از آن آيات كه وحى الهى است ، يقين حتمى داشته و اميدش بر پايه يقين استوار مىگردد . اين است كه امام صادق عليه السلام مىفرمايد : والرجاء فرع اليقين .
براستى كه اين جمله ، جملهء استوارى است .
اين همه فضل و عنايت خدا را ، انسان به خود و موجودات مىبيند و رفتار خدا را با بندگان خود مىنگرد و اين همه آيات و رواياتى كه نشانگر عنايت حق به بندگان
هامش
( 1 ) - اسلام بر اعمال قبل از اسلام غلبه مىكند ، مستدرك الوسائل : 7 / 448 ، حديث 8625 ؛ بحار الأنوار : 81 / 316 ، باب 18 .
( 2 ) - انفال ( 8 ) : 38 .