اين راه متوقّف مىسازد .
ادلّهء فراوان از نقل و عقل در دست داريم كه آنان كه از نظر خلقت تكوينى ناقص به دنيا مىآيند ، يا بدون اختيار براى آنها نقصى در اين زندگانى خواه از نظر عضلانى و خواه از نظر قواى درونى ايجاد مىشود ، مورد رحمت و لطف الهى قرار خواهند گرفت .
در « جامع الصغير » « 1 » از رسول حق صلى الله عليه و آله روايت شده :
از دست دادن چشم و يا گوش موجب بخشوده شدن گناهان است و هر چيزى كه از بدن ناقص شود به همين منوال موجب لطف و عنايت خداوندى خواهد بود .
روشن است كه ملاك دورى و نزديكى به خداوند از نظر نقص و كمال مربوط به توانايى و اختيار است ، خواه آن نقص و كمال مربوط به خرد بوده باشد و خواه به اجزاى بدن .
به طور كلّى هر كس كه بتواند در تكميل خود بكوشد و خويش را از نقص رهايى دهد ، اين شخص در زندگانى موفّق شده است ، ولى اگر به جهت هوى و هوس ، يا تنبلى و مسامحه اقدام به رفع يا دفع نقص ننمايد او ملعون است ، خواه نقص مربوط به عقل و خرد باشد و خواه مربوط به مركب مادّى « 2 » » .
كسى كه در مقام به دست آوردن رشد و كمال برآيد و اين راه را تا سر منزل مقصود بپيمايد به معدن نور متّصل مىشود ، چنان چه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است :
اتَقّوُا فَراسَةَ الْمُؤْمِنْ فَانَّهُ يَنْظُرُ بِنُورِاللّه « 3 » .
« از بينايى درون مؤمن بپرهيزيد ؛ زيرا او با نور خدايى مىنگرد » .
هامش
( 1 ) - جامع الصغير : 2 / 19 .
( 2 ) - تفسير و نقد و تحليل مثنوى : 4 / 150 .
( 3 ) - سفينة البحار : 1 / 356 .