[ « 7 » اللَّهُمَّ اجْعَلْ رَغْبَتِي فِي مَسْأَلَتِي مِثْلَ رَغْبَةِ أَوْلِيَائِكَ فِي مَسَائِلِهِمْ وَ رَهْبَتِي مِثْلَ رَهْبَةِ أَوْلِيَائِكَ وَ اسْتَعْمِلْنِي فِي مَرْضَاتِكَ عَمَلًا لَا أَتْرُكُ مَعَهُ شَيْئًا مِنْ دِينِكَ مَخَافَةَ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ ]
خدايا ! رغبتم را در خواستههايم مانند رغبت عاشقانت در خواستههايشان ، و ترسم را مانند ترس دوستانت قرار ده ، و مرا در عرصهء خشنوديت به كار و عملى به كارگير ، كه با آن چيزى از دينت را به خاطر ترس از كسى از آفريدههايت رها نكنم .
خوف و خشيت از خدا ، نه از بندهء خدا
واژهء « خوف » و « خشيت » در معنا با اندكى تفاوت نزديك به هم هستند .
« خشيت : ترس توأم با تعظيم وا حترام است .
خوف : متألّم بودن به سبب رسيدن ناخوشى كه تحقّق آن محتمل و يا حقيقى است . ولى در بين عرفا خوف و خشيت به طور كامل با هم متفاوتند .
محقق طوسى رحمه الله مىگويد :
خشيت و خوف هر چند در لغت به يك معنى ( يا نزديك به يك معنى ) مىباشند ، ولى در عرف صاحبدلان فرق دارد .
خوف : ناراحتى درونى از مجازاتى است كه انسان به خاطر ارتكاب گناهان يا تقصير در طاعات ، انتظار آن را دارد ، و اين حالت براى بيشتر مردم حاصل مىشود