[ « 1 » يَا فَارِجَ الْهَمِّ وَ كَاشِفَ الْغَمِّ يَا رَحْمَانَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ رَحِيمَهُمَا صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْرُجْ هَمِّي وَ اكْشِفْ غَمِّي ]
اى زاينده اندوه و بر طرف كنندهء غم ! اى رحمان دنيا و آخرت و مهربان هر دو جهان ! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و اندوه مرا بزداى ، و غمم را بر طرف كن .
خداوند ، پناهگاه انسان در اندوه و غم
غم و اندوه از حالات روحى و روانى است كه در شرايط ويژه ، به آدمى دست مىدهد . بنابر تفاوت روحيهها و سجاياى اخلاقى و مراتب وجودى انسان ، ظهور چنين حالتى نسبت به افراد گوناگون است . به گونهاى كه مىتوان از اين حالت به مقام و مرتبهء هويّتى هر آدمى پى برد .
بر اين پايه ، ظروف خاص براى بروز چنين حالتى در دنياخواهان با ظرف خاصّ اهل آخرت و اهل كمال و معرفت ، تفاوت اساسى دارد . اهل دنيا پيوسته به دنبال خوشىها و لذّتهاى ناپايدار نفسانى هستند و با شدّت علاقهها و بروز حالت اندوه و غم در آنان ، سبب نااميدى و افسردگى مىشود و گاهى به خودكشى و نابودى مىانجامد .
در اين زمينه رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
أَنَا زَعِيمٌ بِثَلاثٍ لِمَنْ أَكَبَّ عَلَى الدُّنْيا ، بِفَقْرٍ لا غَناءَ لَهُ وَ بِشُغْلٍ لا فَراغَ لَهُ وَ