و اما زنى كه گوشت بدن خويش را مىخورد آن بود كه خود را براى نامحرمان زينت مىكرد ؛ و اما آن كه دست و پايش را به هم زنجير كرده بودند و مارها و عقربها بر او مسلّط بودند زنى بود كه درست وضو نمىساخت و لباسش را از آلودگى به نجس تطهير نمىكرد و غسل جنابت و حيض به جاى نمىآورد و خود را نظيف نمىساخت و به نماز اهميّت نمىداد .
و اما آن كر و كور و لال زنى بود كه از غير شوهر خويش داراى فرزند مىشد و به شوهر خود نسبت مىداد ؛ و آن كه گوشت بدنش را با قيچىها مىبريد زنى بود كه خود را در اختيار مردان اجنبى مىگذاشت ؛ و اما آن زنى كه سر و رويش آتش گرفته بود و مشغول خوردن رودههاى خود بود آن كسى بود كه دلّالى جنسى به حرام مىكرد ؛ و اما آن كه سرش سر خوك و بدنش بدن الاغ بود آن زنى بود كه سخن چينى به دروغ مىنمود ؛ و امّا آن كه چهرهاش رخسار سگ بود و آتش در برابر او مىريختند و از دماغش بيرون مىآمد آن زن آوازه خوان و نوحهگر و حسود بود . « 1 »
هر كس چو من از هجر رخ يار بنالد * از يار كجا در بر اغيار بنالد
بلبل كند افغان به كنار گلى امّا * دلباخته از دورى دلدار بنالد
دل ياد چو از شاهد بازارى خود كرد * بايد به سر كوچه و بازار بنالد
طالب كه به ناچار جدا گشت ز مطلوب * آن لحظه به آن واقعه ناچار بنالد
از فرقت معشوق دل عاشق صادق * بسيار به ياد آرد و بسيار بنالد
صيّاد مكن منع من از ناله و افغان * بايد كه چو من مرغ گرفتار بنالد
يك بار چو دل ياد كند از غم آن جان * جا دارد از اين غصّه دوصدبار بنالد
آن كس كه بنالد ز غم يار وفادار * كى از ستم خصم جفا كار بنالد
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 18 / 351 ، باب 3 ، حديث 61 ؛ عيون اخبار الرضا عليه السلام : 2 / 10 ، باب 30 ، حديث 24 .