كه آمرزندهء گناه و پذيرندهء توبه است .
اگر كسى در برابر بشارتهاى قرآن ، در جهت اينكه حضرت محبوب پذيرندهء توبه و عفو كنندهء سيّئات است ، به نااميدى روى آورد و مأيوس از رحمت دوست شود و تصور كند كه حضرت حق او را نمىبخشد و توبه و بازگشت تأثيرى ندارد ، به كفر گراييده و با قرآن مجيد به معارضه برخاسته و از قبول برنامههاى الهى سرباز زده و از دايرهء عبوديت و بندگى بيرون رفته است .
در تفسير دعاى شانزدهم و سى و يكم و سى و نهم ، به مسئلهء گناه و راه علاج از معصيت ، و توبه و بازگشت ، و ارزش و قيمت تائب به طور مفصّل اشاره شده است .
نگارا بى تو برگ جان كه دارد * سر كفر و غم ايمان كه دارد
به امّيد وصالت مىدهم جان * و گرنه طاقت هجران كه دارد
غمت هر لحظه جانى خواهد از من * چه انصاف است چندين جان كه دارد
اگر عشق تو خون من نريزد * غمت را هر شبى مهمان كه دارد
نيايد جز خيالت در دل من * بجز يوسف سرِ زندان كه دارد
دل من با خيالت دوش مىگفت * كه اين درد مرا درمان كه دارد
لب شيرين تو گفتا ز من پرس * كه من با تو بگويم كان كه دارد
مرا گفتى كه فردا روز وصل است * اميد زيستن چندان كه دارد
دلم در بند زلف توست ورنه * سرِ سوداى بىپايان كه دارد
اگر لطف خيال تو نباشد * عراقى را چنين حيران كه دارد
( فخرالدين عراقى )