داشتى و نظر لطف و احسان ، مرا در دور سلطنت پيشوايان كفر و ضلالت كه عهد تو را شكستند و رسولانت را تكذيب كردند به دنيا نياوردى و ليكن زمانى به وجود آوردى كه از بركت پيشواى توحيد ، خاتم پيامبرانت ، مقام هدايت را كه در علم ازليّت مقرّر بود بر من ميسّر فرمودى و در اين عصر هدايت مرا پرورش دادى ، و از اين پيش هم ، پيوسته با من نيكويى و مهربانى كردى و به نعمت فراوانم متنعّم ساختى تا آنگاه كه آفرينشم را به مشيّت خود از آب نطفه فرمودى ، و در ظلمات سه گانه ( بَطن و مشيمه و رحم ) در ميان لحم و دمم مسكن دادى ، نه مرا از كيفيت خلقتم آگاه ساختى و نه كارى در آفرينشم به من واگذار كردى ، تا آن كه مرا به آن رتبهء معرفت و هدايت علم ازلى با خلقت كامل و آراسته به دنيا آوردى و در گهواره كه كودكى ناتوان بودم مرا از هر آسيب و خطر حفظ كردى ، و از شير مادر غذاى گوارا روزيم نمودى ، و قلوب دايگان را به من مهربان ساختى ، مادران مهربان را براى محافظتم از آسيب جنّ و انس برگماشتى ، و از عيب و نقصان خلقتم را پيراستى .
به هر حال بسى بلند مرتبه و خداى مهربانى ، پس آنگاه كه زبانم به سخن گشودى نعمت بى حدّت بر من تمام كردى ، و در هر سال به تربيتت فزونتر شدم و خلقتم مقام كمال يافت و قواى جسم و جانم به حدّ اعتدال رسيد ، پس حجت خود را بر من الزام نمودى ، و معرفت خود را به قلبم الهام فرمودى ، و در عجايب حكمتهاى خويش عقلم را حيران ساختى ، و مرا بيدار و هوشيار كردى تا در آسمان و زمين بدايع مخلوقاتت را مشاهده كنم ، و مرا به ياد خود و شكر نعمتهاى بىحدّ خويش متذكّر ساختى و طاعت و عبادتت را بر من فرض نمودى ، و فهم دانش و علوم و حقايقى كه پيامبرانت به وحى آوردند به من عطا فرمودى ، و روح مرا براى پذيرفتن اسرار آمادگى دادى ، و به سعهء صدر ، دريافتن مقام رضا و تسليم را بر من آسان كردى . » « 1 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 95 / 216 ، باب 2 ، دعاى عرفه ؛ إقبال الأعمال : 339 .