يا بَغُوّ گويند . » « 1 »
حقيقت نفاق
در صدر اسلام گروهى نافرمان به نام فئة باغيه بودند كه از اطاعت امام معصوم عليهم السلام بيرون شدند و بر او خروج كردند و ظلم و فساد را به اوج رساندند . اين چهرهء نفاق و دورويى ، در هر زمانى به گونهاى گوناگون خودنمايى مىكند و سدّ راه حق و هدايت مىشود .
نفاق و معناى گستردهاى دارد كه هر گونه دوگانگى ظاهر و باطن را در برمىگيرد .
سركشى و طغيان از پايههاى اصلى نفاق است كه نفس انسان از حدّ و ظرفيّت خود تجاوز مىكند ، يعنى از ظلم به نفس گذشته و به ستمگرى و زورگويى به ديگران روى آورده است .
انواع نفاق
نفاق بر دو گونه است :
1 - نفاق عقيدتى : در كسانى است كه به ظاهر اظهار ايمان مىكنند ولى در دل شرك و كفر دارند .
2 - نفاق رفتارى : دربارهء كسانى است كه اعتقاد باطنى آنان اسلام است ، ولى رفتار و اعمال بر خلاف تعهّد باطنى انجام مىدهند و در كردار ، چهرهء نفاق درون را نشان مىدهند . اينان خشوع ظاهرىشان بر خضوع باطنىشان افزون شده است .
هامش
( 1 ) - تفسير الميزان : 10 / 36 .