[ « 15 » وَ قُلْتَ : ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ » « 1 » « 16 » فَسَمَّيْتَ دُعَاءَكَ عِبَادَةً وَ تَرْكَهُ اسْتِكْبَاراً وَ تَوَعَّدْتَ عَلَى تَرْكِهِ دُخُولَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ فَذَكَرُوكَ بِمَنِّكَ وَ شَكَرُوكَ بِفَضْلِكَ وَ دَعَوْكَ بِأَمْرِكَ وَ تَصَدَّقُوا لَكَ طَلَباً لِمَزِيدِكَ وَ فِيهَا كَانَتْ نَجَاتُهُمْ مِنْ غَضَبِكَ وَ فَوْزُهُمْ بِرِضَاكَ ]
و گفتى : « مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم . آنان كه از عبادت من - دعا - تكبّر مىكنند ، به زودى خوار و ذليل وارد جهنّم مىشوند . دعا و خواندن خود را عبادت ، و تركش را استكبار ناميدى ، و بر ترك دعا به ورود در جهنّم با ذلّت و خوارى تهديد كردى . بندگان واقعىات ، به خاطر نعمتت تو را ياد كردند ، و به سبب احسانت به شكرگزاريت برخاستند ، و به فرمانت تو را خواندند ، و براى گرفتن عطاى افزونت صدقه دادند ، نجاتشان از خشمت ، و كاميابيشان به خشنوديت در اين امور بود . »
ذلّت و خوارى در استكبار از دعا
دعا ، ارتباط انسان با خدا را بيشتر كرده و هر موفّقيّت و پيروزيى را كه انسان در زندگى به دست مىآورد و يا هر نعمتى كه نصيبش مىشود را از طرف خدا دانسته و
هامش
( 1 ) - غافر ( 40 ) : 60 .